 Бу ижодкорни сиз яхши танийсиз. “Ўзбекистон” телерадиоканалининг “Кинотеатр” кўрсатуви орқали бугунги кино олами жараёнларини ўзига хос тарзда ёритиб бораётган Шоира Рауфбоева айни пайтда “Ўзбекистон” телеканалида сериаллар суратга олишда ҳам ўзининг муносиб ҳиссасини қўшяпти. Бу йил Рауфбоеванинг телевидениеда фаолият юритаётганига 20 йил тўлибди. Шунча йил телевидение нонини ейиш қийин кечмадими? Телевидениега уни нималар боғлаб туради? Бугун ана шулар хусусида…
МАЪЛУМОТ
1967 йилда 5 октябр куни Навоий вилояти Кармана туманида туғилган. 1984 йилда 15 мактабни тамомлаган. 2 июл куни Тошкентга келган ва шу пайтдан бошлаб пойтахт аъзоси ҳисобланади. 1989 йилда Тошкент давлат университетининг (ҳозирги ЎзМУ) журналистика факультетини тамомлаган. 1991 йилда “Ўзтелерадиокомпания”нинг кино муҳарриятига ишга келган ва ҳозиргача шу ерда фаолият юритади. Оилали. Тўрт нафар фарзанди бор.
Ижодий фаолиятига оид
– 20 йилдан бери битта жойда ишлайвериб зерикиб кетмадингизми?
– Йўқ. Ишимиз зерикарли эмас. Касбимизни тушунмаган баъзи танишларим ҳатто “Ялло қилиб, премьерама-премьера, кинотеатрма-кинотеатр юрасиз”, дейишади. Лекин агар жиддий жавоб берадиган бўлсам, редакцияма-редакция, каналма-канал кўчиб юриш менинг феъл-атворимга тўғри келмайди. Каналлар ўзгараётганда, бошқа редакциялардан таклифлар бўлган. Нимагадир жазм қилмаганман. Лекин бир марта 3 киши кетиб кўрганмиз. Отабек Мусаев, Адҳам Усмонов ва мен. Ўшанда Ўзбекистонда биринчи бўлиб хусусий телеканал очган эдик, “Ҳилол-ТВ” деган. У ерда “Тилсим” номли “Поле чудес”га ўхшатма бир шоу-кўрсатув ҳам тайёрлаганмиз. У даврларда бирорта хусусий канал йўқ эди, биз биринчи бўлганмиз. Баъзи сабабларга кўра, бирин-кетин тарқалишдик.
– Нега айнан кинога боғландингиз?
– Агар уйимдагилар рухсат беришганида мен ҳам катта артист бўлармидим бугунга келиб… Лекин бу ҳақда ҳатто сўрашга ботинолмаганман. Тошкентга юборишганининг ўзиям катта гап эди. У орзуим фақат ичимда қолиб кетаверган. Мана, бугун биринчи марта тилимга чиқаряпман. Лекин мактабда тадбирлар ташкил қилардим. Ҳеч ким ўйнай олмаган ролларни ўзим ўйнардим. Бир гал кампир бўлиб саҳнага чиқсам, синф раҳбаримиз танимаган экан. Кейин журналист бўлишга қарор қилдим. Факультетимизда иккинчи курсдан бошлаб мутахассисликларга бўлинарди. Ўшанда мен телевидение ва радио бўлимини танлаганман. Ҳамидулла Акбаров домланинг дарсларини севардим. Кинога муҳаббатим шу киши туфайли юзага келган.
– Хўп, буни тушундик. Аммо шунча йиллар фақат орқа планда ишлаб келганингизни тушуниш қийинроқ... Ҳозиргилар экранда кўринай деб телевидениега боришяпти.
– Ҳа, ҳар қандай қулай вазиятдан фойдаланадиганлар ҳам бор. Мен уларнинг тоифасига кирмайман. Лекин сиз бироз хато фикрлаяпсиз. Мен ҳар бир очган янги кўрсатувимни аввал ўзим олиб борганман. Лекин телевидениеда кўринай деб эмас, ишлай, ўз ўрнимни топай, деб келганман. Иш фаолиятимни ҳам “Кино” редакциянинг энг қуйи вазифасидан бошлаганман. Илгари шундай редакция бор эди. Унда учта: “Кўрсатувлар”, “Дубляж” ҳамда “Режалаштириш” бўлимлари фаолият кўрсатарди. Мен “Режалаштириш” бўлимида фильмларни захирага тайёрлардим. Бошлиғимиз кимни жазоламокчи бўлса, ўшани менинг ўрнимга ўтказарди. Афв этилса, мен яна ўз ўрнимга қайтардим. Лекин шу билан бирга нариги бўлимдаги жуда машҳур кўрсатув – “Оламга саёҳат”ни тайёрлашда иштирок этардим. “Кўрсатувлар” бўлимига ўтиш учун кўп меҳнат қилдим. У пайтлари кела солиб, экранга чиқиб кетилавермасди. Шундан кейин “Кино, кино, кино”, “Кинонинг минг бир олами”, “Қиёфа”, “КиноТеатр” кўрсатувларига муаллифлик ва бошловчилик қилдим.
– Кўрсатувларингизни тез-тез ўзгартиришингизга сабаб нима?
– Баъзан мавзулар эскиради, кўрсатувлар ўз умрини яшаб бўлади. Баъзилари бир йилда, баъзилари уч йилда... Фарзандларим мана шу кўрсатувларим орасида дунёга келишган.
– Томошабин назарида бугунга келиб кўрсатувлар анча саёзлашган…
– Телевидение – ҳаётимиз юзига тутилган ойна. Аксимиздан кўнглимиз тўлмаса, ойнадан хафа бўлишнинг ҳожати йўқ. Шахсан ўзимга қанча талабалар иш ўргатинг, биз ҳам суратга олишга чиқайлик, кўрсатув тайёрлайлик, деб келишади. Очиғи, икки қатор ёзганидан ҳам кўнглим тўлмаганларининг саноғи йўқ. Аввало, ўз соҳасини севиш керак. Шунинг учун мен 25 дақиқалик эфирни вақтнинг ўтиши учун эмас, балки кўнгил тўлиши учун тайёрлайман.
– Телевидениеда бир-бирини менсимаслик кучли дейишади. Сиз томонга ҳам “тош отилиб” турадими?
– Сезмаган эканман. Мен ҳозир шундай катта-катта режалар қилганманки, бундай майда-чуйдаларга эътибор беришга вақтим йўқ. Майда одамлар майда гапларга ўралашиб юришади, менимча. Бўш вақтлари кўп-да. Лекин телевидениеда яхши одамларни кўп кўрдим. Сиз айтаётганлар бизда жуда камчилик.
– Бошқа кино кўрсатувлари ҳақидаги фикрларингизни сўрамай қўя қолай…
– Нега энди, сўранг! Бундай кўрсатувлар биздан олдин ҳам бўлган, биздан кейин ҳам бўлади. Мен бошқа кино кўрсатувларини ўз кўрсатувимга рақобатчи деб эмас, шу соҳада хизмат қилаётган бизникига ўхшаган яна бир кўрсатув деб биламан. Очиғи, менга “Киномания” г, умуман, “Ёшлар” телеканалининг кинокўрсатувларга, фильмларга бўлган муносабати ёқади.
Шахсий ҳаётига оид
– Кун тартибингиз қандай? Ҳар доим чоп-чоп қилиб юрасиз?
– Яхши яшаш учун кўп ишлаш керак. Ҳаёт мени шу тартибга ўргатди. Кун тартибим жуда тиғиз. Соат олтида турганимча нечада бошим ёстиққа тегишини Худо билади. Иш, қизиқишлар, тўрт фарзанд, оила ва турмуш ўртоғим… Ҳаммасига улгуришим керак. Лекин менга ана шундай ҳаёт ёқади.
– Турмуш ўртоғингиз туризм соҳаси вакили экан, кўп саёҳат қилсангиз керак?
– Ҳа, шукрки дунёнинг ярмини кўрдим. Гоҳ турмуш ўртоғим сабаб, гоҳида ўзим грант ютиб дегандек... Айрим юртларга телевидение вакили сифатида эмас, “Ясмина АРК” студиясининг директори сифатида борганман.
– Сиз гапиряпсиз-у, мен ҳаётда қийинчиликсиз ҳам шунча нарсага эришиб бўлар экан, деб ўйлаяпман...
(кулиб) – Шунақа деб ўйлайсизми? Бу ҳаётда қийналмаган одам бормикан, кўрсатинг-чи менга. Турмуш ўртоғим билан биз ҳам ана шу тақдирни четлаб ёки сакраб ўтганимиз йўқ, биргалашиб яшаб ўтдик. Биргина мисол, телевидениега ишга келганимда, катта ўғлим уч ярим ёшларда эди. Боғчага борарди. Редакциямиздаги бошқа аёллар соат 5 даёқ уйларига кетишарди, мен ёш ходим сифатида 6 гача ўтиришим шарт бўлган. Ишдан кейин чиқиб, 4-троллейбусга ўтирардим. Троллейбус ўлгур ҳам ўғлим борадиган боғчагача нақд 45 дақиқа юрарди. Шу транспортнинг «шохи» чиқиб кетадиган касали бор, биласиз. Ток ўчиб қолиши мумкин. Шундай пайтларда ҳам мен ўтиришга мажбур эдим. Тушиб, бошқа транспортда кетишга ортиқча беш тийиним бўлмас эди-да. Ўғлимнинг “Ойижон ойдинда келинг, ойдинда”, деб ялинишларини ҳалигача унутганим йўқ. Ойдин дегани, эртароқ келинг, дегани эди. Шукр, шундай кунлар ҳам ортда қолди. Гарчи у кунлар ортда қолган бўлса-да, ўша кунлардан хотира сифатида шу тўртликни тез-тез эслаб тураман.
Унутар экансан аламларингни,
Унутар экансан кўз ёшларингни,
Лекин унутишинг қийин бўларкан,
Унутишга кетган бардошларингни.
– Оппоққина “Ласетти” миниб юрибсиз. Ҳар холда бу телевидениедаги ишнинг ортидан келмагандир?
– Нега энди бундай деб ўйлаяпсиз? Тўғри, асосий қисмини турмуш ўртоғим тўлаганлар, лекин кредитнинг охирини қизим туғилишидан олдин бериладиган пул билан узганман.
– Хусусий студия очволибсиз…
– Кичикроқ дўконим бор эди. Шуни ишини эплолмаганимиз сабаб, ёпиб, студия очдим. Негаки, ҳар ким ўз билганини қилсин экан. Ҳозирда студиямизнинг ҳам ишлари анчагина жадаллашиб қолди.
– Демак, фарзандларингиз учун иш ҳам тайёр экан-да?
– Йўқ, мен уларни бошқа соҳаларда ишлашларини хоҳлайман. Катта ўғлим олтита тилни билади. Хорижда ўқиди. Яқинда уни уйлантирдик. Энди ўз аравасини ўзи тортади. Таржимонлик борасида у яхшигина тажрибага эга. Иккинчи ўғлим тиш шифокори бўлмоқчи. Учинчи ўғлим “Пахтакор” футбол клубига қатнайди. Қизалоғим эса сал катта бўлса, қайси соҳани танлашини ўзи айтади (жилмаяди).
Бахтиёр Расулов суҳбатлашди.
|
